Vakbondsbonzen ontkennen in een radio-interview staalhard - alle cijfers ten spijt - dat België met een loonkostenhandicap ten opzichte van zijn buurlanden kampt.

Diezelfde vakbondsbonzen zwijgen in alle talen over de herhaalde automatische loonindexeringen die in volle crisistijd ons concurrentievermogen verder aantasten.

Die zelfs gewag maken van een “non issue” wegens de negatieve inflatie, alsof die zich enkel binnen de Belgische landsgrenzen zou aftekenen.

Vakbondsbonzen die ronduit stellen dat ze de 90.000 nakende ontslagen, die zich voor 2010 aankondigen, niet “zullen aanvaarden”. Die oproepen tot onzinnige syndicale actie in tijden dat een consensus tussen werkgevers en werknemers zich meer dan opdringt.

Werknemersorganisaties die halstarrig vasthouden aan een wekelijkse arbeidsduur van goed 33 uur en aan 60 à 70 verlofdagen op jaarbasis wegens “verworven rechten” en daarmee het voortbestaan van hun eigen bedrijf hypothekeren.

Die pleiten voor gelijklopende opzegvergoedingen tussen arbeiders en bedienden, maar intussen wel vast houden aan de exorbitant dure overuren en ploegvergoedingen voor eerstgenoemden.

Als de uil niet zien wil, baten kaas en bril niet.

Maar die uil moet wel beseffen dat hij een verpletterende verantwoordelijkheid draagt voor wat komen gaat.

Luc Willemijns