Opinie 15/03/2019

Het loonakkoord dat werkgevers en werknemers onlangs wisten te sluiten dankzij creatief rekenwerk - de marge tot loonsopslag bovenop de index bleek opeens 1,1% te bedragen in plaats van 0,8% - is een toonbeeld van onverantwoordelijkheid. Onverantwoordelijkheid die je normaliter niet van de werkgeversvertegenwoordigers zou verwachten. Toch gingen zij mee in het afzwakken van de gemaakte afspraken rond de verstrenging van het SWT, het voormalig brugpensioen. Terwijl bedrijfsleiders schreeuwen dat ze hun vacatures niet krijgen ingevuld.

Toch bleken ze bereid om, in ruil voor sociale vrede, in te stemmen met een gunstiger SWT-regeling bij grote ontslag- en herstructureringsrondes.

Het doet overigens vragen rijzen dat de bevoegde minister, duidelijk electoraal geïnspireerd, het SWT-dossier in de lade liet liggen zodat de gemaakte afspraken niet in een K.B. werden omgezet.

Er is in dit landje dus nog niet veel veranderd. Noodzakelijke ingrepen worden stelselmatig uitgesteld. Politici blijven in de wurggreep van belangengroepen allerhande. En die lijken het laken andermaal naar zich toe te halen dankzij de gedoogsteun van … de werkgevers. Begrijpe wie kan!

Luc Willemijns