Opinie 01/07/2018

Door de zoveelste herstructureringsoperatie van Carrefour Belgium komen opnieuw heel wat mensen, na jaren trouwe dienst, op de keien te staan. Op individueel vlak gaat het doorgaans steeds om sociale drama’s. Maar alle voor bewezen diensten afgedankte medewerkers vanaf 58 jaar het SWT-statuut (lees: het voormalige brugpensioenstelsel, nvdr.) toekennen, valt in deze tijden niet meer te rijmen.

Met de krapte op de arbeidsmarkt en de (noodgedwongen) verhoging van de pensioensleeftijd is dit nog onmogelijk te rechtvaardigen. Dat een federale en Vlaamse excellentie elkaar in dit heikele dossier de hete aardappel doorschuiven, is zielig, maar, met de verkiezingen in aantocht, te begrijpen.

Vraag is wie uiteindelijk nog de politieke moed zal hebben om de harde maar levensnoodzakelijke beslissingen te treffen willen we ons sociaal zekerheidsstelsel betaalbaar houden. De discussie rond de erkenning van de zware beroepen voorspelt zeker weinig goeds. Maar alle protest, gelobby en verworven rechten ten spijt, rabiaat vasthouden aan het bestaande stelsel getuigt van domheid en kortzichtigheid. Tenzij we natuurlijk het egoïsme over het solidariteitsprincipe willen laten zegevieren.
Luc Willemijns