Uit de analyse blijkt dat deeltijders vandaag bijna dubbel zoveel kans hebben op langdurige afwezigheid als voltijders. Het aandeel langdurig zieken bij deeltijdse werknemers steeg van 2,13% in 2014 naar 5,41% in 2025. Bij voltijders nam het percentage in diezelfde periode toe van 2,15% naar 2,99%. Hoewel het aandeel deeltijdse werknemers de voorbije tien jaar nagenoeg stabiel bleef, blijkt de groep kwetsbaarder voor uitval, onder meer door een hogere combinatie van werk- en zorgtaken en sectorgebonden arbeidsomstandigheden.

Ook werknemers die het werk na ziekte medisch deeltijds hervatten en nadien opnieuw uitvallen, beïnvloeden de cijfers. Zij worden vaak meegeteld bij de langdurig afwezigen, wat deels het hogere percentage bij deeltijdse contracten verklaart.

Het onderzoek toont verder aan dat vrouwen gevoeliger blijven voor langdurige uitval dan mannen. In de eerste helft van 2025 was 4,79% van de vrouwelijke werknemers langdurig afwezig tegenover 2,68% van de mannen. Het verschil is nog groter bij deeltijds werk: 6,37% van de deeltijds werkende vrouwen was langdurig ziek, tegenover 3,62% bij voltijdse vrouwelijke werknemers. Factoren zoals zorgtaken en tewerkstelling in sectoren met hogere absenteïsmecijfers, zoals de zorg- en dienstenchequesector, spelen hierbij een belangrijke rol.

Stabilisatie bij middellang verzuim

Ondanks de stijging van het langdurig absenteïsme is er een lichte positieve trend zichtbaar. Voor het eerst sinds 2021 stabiliseert het middellange ziekteverzuim (tussen één maand en één jaar) met een lichte daling van 2,53% naar 2,46%. Het kortdurend verzuim (minder dan één maand) blijft stabiel op 2,73%.

Volgens Securex kan de stabilisatie van het middellang verzuim in de toekomst leiden tot een afvlakking van het langdurig absenteïsme vermits een deel van de middellang afwezigen doorgaans doorstroomt naar langdurige afwezigheid.

Nood aan structurele ondersteuning

De cijfers onderstrepen de nood aan maatregelen die werknemers helpen om werk en privé beter te combineren. Betaalbare en toegankelijke kinderopvang, voldoende thematisch verlof en flexibele werkregelingen worden daarbij gezien als sleutelelementen. Werkgevers kunnen een rol spelen door een ondersteunend beleid te voeren rond werk-privébalans en mentale gezondheid, ook voor deeltijdse medewerkers.

Het totale ziektepercentage - dat alle vormen van afwezigheid omvat - bleef nagenoeg stabiel op 8,70% in de eerste helft van 2025, tegenover 8,62% in dezelfde periode in 2024.