Werkgevers en werknemers kwamen in het voorjaar niet tot een vergelijk omtrent de loonevolutie in 2021 en 2022, waarna de regering met een mogelijke eenmalige premie de pil poogde te vergulden.

Nu wordt ter verrechtvaardiging van een grotere loonstijging de groei van de Belgische economie aangehaald. En de inzet van de werknemers die de bedrijven door de pandemie loodsten. Er wordt zedig verzwegen dat dat groeicijfer zich aftekent tegenover een stevige corona-krimp in 2020. Net zoals de weliswaar soms mateloze inzet van de medewerkers inderdaad (bepaalde) bedrijven hielp om te overleven. Maar ook de overheidssteun viel terzake niet te onderschatten.

Nu de bedrijven, sommige met grote moeite, de rug rechten na de corona-crisis, dienen ze meteen een loonindexering op te hoesten. De minieme bovenop de index voorziene loonstijging volstaat voor bepaalde werknemersorganisaties niet.

Misschien moeten ze toch maar eens hun achterban bevragen. Veel van hun leden zullen maar wat gelukkig zijn dat ze in het post-coronatijdperk hun job kunnen behouden. En beseffen ook wel dat het systeem van automatische loonindexering, hoewel het hen goed uitkomt, op termijn onmogelijk te handhaven is.
Luc Willemijns